Where does “disjoin” come from?
disjoin (English) comes from Middle English disjoynen, from Old French desjoindre, from Latin disiungere, from Latin iungere, from Latin iungo, from Proto-Italic jungō, from Proto-Indo-European yunégti, from Proto-Indo-European yewg- — to join, to yoke, to tie together.
disjoin (English): To separate; to disunite; To become separated
Definitions
- To separate; to disunite; To become separated
Ancestry of “disjoin”, step by step
| Step | Language | Word | Meaning |
|---|
| 1 | Middle English | disjoynen | — |
| 2 | Old French | desjoindre | to separate |
| 3 | Latin | disiungere | second-person singular future passive indicative... |
| 4 | Latin | iungere | second-person singular future passive indicative... |
| 5 | Latin | iungo | I join |
| 6 | Proto-Italic | jungō | to yoke; to join |
| 7 | Proto-Indo-European | yunégti | to be joining |
| 8 | Proto-Indo-European | yewg- | to join, to yoke, to tie together |
Words derived from “disjoin”