Where does “unindignant” come from?
unindignant (English) comes from English indignant, from Latin indignans, from Latin indignor, from Latin indignus, from Latin īn-, from Latin în, from Latin en, from Proto-Italic en — in.
unindignant (English): not indignant
Ancestry of “unindignant”, step by step
| Step | Language | Word | Meaning |
|---|
| 1 | English | indignant | Showing anger or indignation, especially at... |
| 2 | Latin | indignans | scorning, resenting |
| 3 | Latin | indignor | I scorn or resent; I am indignant |
| 4 | Latin | indignus | unworthy, undeserving; unbecoming; shameful |
| 5 | Latin | īn- | — |
| 6 | Latin | în | — |
| 7 | Latin | en | lookǃ beholdǃ; reallyǃ?; come onǃ |
| 8 | Proto-Italic | en | in |
| 9 | Proto-Indo-European | h₁én | in |