Where does “виртуо́зный” come from?
виртуо́зный (Russian) comes from Russian виртуо́з, from French virtuose, from Italian virtuoso, from Latin virtuōsus, from Latin virtūs, from English virtue, from Middle English vertu, from Anglo-Norman vertu — to chase, pursue; to suppress, persecute.
виртуо́зный (Russian): virtuosic, masterful
Definitions
- virtuosic, masterful
Ancestry of “виртуо́зный”, step by step
| Step | Language | Word | Meaning |
|---|---|---|---|
| 1 | Russian | виртуо́з | virtuoso |
| 2 | French | virtuose | virtuoso |
| 3 | Italian | virtuoso | virtuous; skilful; upright |
| 4 | Latin | virtuōsus | good, virtuous |
| 5 | Latin | virtūs | manhood, manliness, virility |
| 6 | English | virtue | Accordance with moral principles; conformity of... |
| 7 | Middle English | vertu | An ability, specialty, or feature; Power,... |
| 8 | Anglo-Norman | vertu | valour; honour; goodness; virtue |
| 9 | Latin | virtutem | accusative singular of virtūs; virtue |
| 10 | Latin | virtus | manhood, manliness, virility; courage,... |
| 11 | Latin | vir | man in the sense of "adult male human"; adult,... |
| 12 | Proto-Italic | wiros | a man |
| 13 | Proto-Indo-European | wiHrós | man; husband; warrior, hero |
| 14 | Proto-Indo-European | weyh₁- | to chase, pursue; to suppress, persecute |