Where does “antur” come from?
antur (Middle English) comes from Middle English aventure, from Old French aventure, from Vulgar Latin adventura, from Late Latin adventurus, from Latin adventus, from Latin adveniō, from Latin ad-, from Latin īn- — in.
Ancestry of “antur”, step by step
| Step | Language | Word | Meaning |
|---|---|---|---|
| 1 | Middle English | aventure | fate, chance; event, experience; danger, risk |
| 2 | Old French | aventure | event, happening, adventure |
| 3 | Vulgar Latin | adventura | — |
| 4 | Late Latin | adventurus | adventure; about to arrive; an adventure |
| 5 | Latin | adventus | arrival, approach, advent; Advent |
| 6 | Latin | adveniō | to come to, to arrive |
| 7 | Latin | ad- | to; usually prefixed to verbs, in which cases it... |
| 8 | Latin | īn- | un-, non-, not |
| 9 | Latin | în | in, at, on, upon, from (space) |
| 10 | Latin | en | lookǃ beholdǃ; reallyǃ?; come onǃ |
| 11 | Proto-Italic | en | in |
| 12 | Proto-Indo-European | h₁én | in |